Interview | Brasserie Ambassade
Met een diepe liefde voor de klassieke Franse brasseriekeuken, een flinke ambitie en een warm hart voor zijn team bouwt chef-kok Simon Lansen elke dag verder aan zijn culinaire droom. Een gesprek over passie, vakmanschap, traditie en toekomst.
Hoe begon jouw reis bij Brasserie Ambassade?
In 2019 startte ik in Brasserie Ambassade als junior-souschef, mijn eerste ervaring in een grotere hotelkeuken. Daarvoor werkte ik in kleinere hotels in mijn geboortestad Edam. Vanaf dag één voelde ik hier verantwoordelijkheid — en erkenning. Ik wilde niet ergens werken waar je een nummer bent. Hier kende iedereen mijn naam.
Na vier intensieve jaren — inclusief de coronaperiode — was mijn groeipad in Brasserie Ambassade even klaar en ben ik twee andere keukens gaan verkennen. Tot ik in 2024 een telefoontje kreeg: of ik terug wilde komen als chef. Dat was echt een jongensdroom die uitkwam.
Wanneer wist je dat je chef wilde worden?
Al vanaf mijn zevende. Mijn oudste broer werkte als gastheer in een hotel in Edam. Op vrijdag gingen we hem vaak met ons gezin bezoeken. Ik was klein en kon nét in de open keuken kijken — en wat ik zag fascineerde me enorm.
Op een dag riep de chef me erbij: “Kom maar naast me staan, maar alleen kijken en niet bewegen.” Ik zag de stress, de energie, de concentratie én de voldoening. Daar, op dat moment, wist ik: dit is mijn toekomst.
Wat betekent de Franse brasseriekeuken voor jou?
De Franse keuken ligt het dichtst bij mijn hart. Bourgondisch, robuust, toegankelijk, met volle smaken en royale borden. Je komt niet naar een Franse brasserie om hongerig naar huis te gaan.
Natuurlijk kijk ik mee met trends en staan er ook lichtere gerechten op de kaart, maar de ziel blijft klassiek Frans. “Ik heb een vriendin die diëtist is, en wij moeten niet samen koken,” zegt Simon lachend.
Andere keukens waardeer ik ook enorm, maar dit is mijn basis, mijn karakter. Ik blijf graag dicht bij het product — eerlijk, puur en smaakvol.
Hoe zorg je dat de gerechten passen bij de tijd van het jaar?
We wisselen vier keer per jaar van kaart om puur seizoensgebonden te koken. Dat vind ik heel belangrijk. Ik ga geen pompoen serveren in de lente.
Hoe verhoudt jouw keuken zich met de sfeer in de brasserie?
Een goede brasserie is een samenspel tussen keuken en bediening. Het interieur en de kunstcollectie geven het Ambassade Hotel grandeur, maar de brasserie heeft bewust een wat losser karakter — geen linnen op tafel, toegankelijk, gastvrij.
Misschien komt het in eerste instantie imponerend over vanwege de grote Cobrawerken aan de muur, maar het is aan ons om gasten direct dat warme huiskamergevoel te geven.
En ik vind het belangrijk jonge collega’s te begeleiden — laten zien dat leidinggeven betekent dat je zelf het hardst werkt wanneer het nodig is.
Wat zijn jouw ambities voor Brasserie Ambassade?
We keren terug naar waar we tien jaar geleden voor stonden: de pure brasseriekeuken. Dat is al prima gelukt, maar ik wil een stap verder — mijn doel is een Bib Gourmand.
We zijn goed op weg: de keuken staat stevig, nu werken we aan absolute consistentie en stabiliteit. Ook de gastvrijheid moet naar het hoogste niveau blijven groeien.
Welk gerecht belichaamt Brasserie Ambassade het meest?
Zonder twijfel: Confit de Canard. Ik durf te zeggen dat we de beste van Amsterdam — misschien wel van Nederland — serveren.
Die traditie begon bij chef Erik Zonjee, onze eerste chef-kok bij de start van de brasserie. Zijn techniek was briljant. Ik heb hem bestudeerd, omarmd en doorontwikkeld naar mijn eigen stijl.
Wat geeft jou de meeste energie in de keuken?
De druk. Dat klinkt gek, maar ik gedij bij spanning en timing. Ik heb dertien interne wekkers lopen en weet exact waar we bij elk gerecht in de bereiding staan.
Dat voelt niet als stress maar als uitdaging: samen onder controle naar een doel toe werken.
Welke emotie wil je bij gasten losmaken?
Verwondering. Als ik een klassieker als Boeuf Bourguignon serveer — iets wat je thuis ook eet — en een gast denkt: wow — zo kan het dus ook, dan is mijn missie geslaagd. Verbluft achterover leunen, dat is wat ik wil bereiken.
Wat maakt volgens jou een goede chef?
Een chef is een teamspeler, schrijver en dirigent. Je schrijft een verhaal en zorgt dat iedereen het uitvoert.
Geen angstcultuur alsjeblieft in de keuken, maar wél discipline, wilskracht en respect. Mijn medewerkers moeten met plezier komen werken — maar altijd streven naar het hoogste niveau.
Heb je een favoriet gerecht om te koken?
Bisque. Dat vind ik zo’n prachtig gerecht qua opbouw. Sowieso soepen en sauzen.
Vanaf stap één als je ingrediënten toevoegt aan een ketel bouillon van 100 liter moet je weten wat dat voor uitkomst geeft als je de bisque twee dagen later gereduceerd tot zeven liter hebt staan. Dagen vooruit weten wat het eindresultaat gaat worden. Dat is een kwaliteit die je als kok moet beheersen en ik vind dat wij een van de allerbeste bisques maken.
Én truffelrisotto met krokant gebakken kalfswang en gepocheerd ei — een gerecht van chef Andrés Delpeut, mijn grote voorbeeld. Het allerbeste gerecht dat ik ooit heb gegeten.
Ik heb een aantal jaar onder Andrés Delpeut mogen werken. Zijn rust, kracht en kwaliteit in de keuken hebben me diep geïnspireerd.
Hoe wil jij je als chef verder ontwikkelen?
Mijn zelfvertrouwen nog verder laten groeien en volledig omarmen dat wat ik doe goed is — niet denken dat succes toeval is, maar dat het voortkomt uit vakmanschap, toewijding en passie.
Tot slot
Voor chef Simon draait alles om ziel, smaak en karakter. Geen poeha, maar pure gastronomie, gedragen door een team dat samen elke dag beter wil worden.
De missie is helder: Brasserie Ambassade laten uitblinken in klassieke Franse brasserie-cultuur — met een keuken die gasten een geweldige ervaring biedt in een warme, gastvrije omgeving.
En de Bib Gourmand?
“Die komt. We gaan hem verdienen.”